Theo de Wit
Theo de Wit

Raadsvergadering 19 april

De agenda van de raad was kort deze maand. Twee punten  vroegen alle aandacht: de motie van de hele raad over de aanpak van de aardbevingsproblemen en de visie op het Koopmansplein. Daarnaast mochten we weer beslissen of Annie wel in de stad mag blijven wonen. Alleen de fractie van AB  suggereerde  dat een leegstaand pand aan het Koopmansplein misschien een optie zou zijn, waarna de toestemming natuurlijk werd gegeven.

* De motie.

Na gezamenlijke inspanningen, en veel tussendoor overleg, vond de hele raad zich in een motie. De motie vraagt om een krachtige inzet van de gemeente en de NCG om de aanbevelingen van de Onderzoeksraad voor Veiligheid  in te voeren. Wij hebben deze motie ondertekend omdat we ons vinden in de aanbevelingen van de Onderzoeksraad voor de Veiligheid. Door het gebrek aan middelen en mandaat van de NCG kan de burger in het aardbevingsgebied niet meer normaal functioneren. De schade is te groot geworden. Wie dwingt de schadeveroorzaker tot passende oplossingen? Wat mag de burger van zijn bestuur verwachten? Toch minstens dat hij zich veilig in zijn huis kan voelen.

Het gebied heeft middelen en een mandaat om burgers schadeloos te stellen en perspectief te geven nodig.  Dat tot nu toe onvoldoende het geval. Een krachtig signaal vanuit de verschillende gemeenten en de provincie vinden we hard nodig. Ook andere gemeenten en provincie hebben zich intussen achter de inhoud  van de motie geschaard. ‘Blijven drukken’ is de strategie.

* Visie Koopmansplein

In een voorgaande commissievergadering is een onderzoek gepresenteerd over wat er met het Koopmansplein moet gebeuren. De leegstand  begint toe te slaan. Wat is nodig om het winkelcentrum ‘toekomstbestendig’ te maken? Uit het onderzoek bleek dat er een trekker moet komen om de winkeliers op het pad van samenwerking te brengen. De zaken waar de gemeente verantwoordelijk is (inrichting parkeren en andere infrastructuur), vinden de geïnterviewde klanten ‘redelijk’ tot ‘zeer goed’ . Kritiek richt zich op het gebrek aan ‘beleving’ ‘uitstraling’ ‘diversiteit in winkelaanbod’ en een terras. De winkeliers kijken iets anders tegen de  inrichting aan, maar ook zij vinden dat het aan ‘uitstraling’ ontbreekt. Ze zien ook dat ‘onderlinge samenwerking’ toch het belangrijkste gebrek is. Zij steken de hand in eigen boezem: er is een gebrek aan initiatief om samen iets op poten te zetten. Het college stelt voor hier initiatief te tonen door een projectleider te benoemen voor een half jaar.

De groot deel van de raad vindt dat door de ondernemers moet worden bijgedragen aan de kosten en dat er resultaten zichtbaar moeten zin na dat half jaar. Ook het uurtarief van de projectleider werd onderwerp van discussie. Annie heeft daar wel begrip voor, maar ziet liever dat ondernemers en vastgoedeigenaren zich inzetten en meewerken aan het te maken uitvoeringsplanen. En de kosten van een projectleider zijn nu eenmaal hoog of het nu iemand van een extern bureau is of een ambtenaar. Besluitvorming vindt plaats in mei, omdat twee fracties de informatie op zich in wilden laten werken na deze opiniërende bespreking.

Een korte maar toch pittige vergadering.